Snel een douche pakken en spullen weer in de koffers. Bij aankomst in de lobby staat onze chauffeur al op ons te wachten. Het is trouwens zo'n goede keus geweest om deze man 4 dagen bij ons te hebben. Hij weet alle plekjes en zo hebben we ook nog eens onze persoonlijke gids. Super aanrader dus!
Vandaag hebben we een lange rit voor de boeg. Om 08:05 uur zitten we in de auto en rijden we richting Bandung. We hebben voor de snelweg gekozen. De Puncak pass moet erg mooi zijn maar niet raadzaam in het weekend en dan hadden we al om 05:30 weg moeten rijden.
Omdat er blijkbaar weinig afslagen zijn op de snelweg moeten we eerst weer een stukje richting Jakarta rijden om vervolgens weer richting Bogor te rijden maar dan aan de goede kant van de weg. Onze eerste stop (op een kleine plaspauze na) is Cimahi.
Dit is de geboorteplaats van opa Rien (Bjørn zijn vader). We gaan op zoek naar het ziekenhuis waar hij geboren is. Aangezien er maar 1 ziekenhuis is sinds 1905 moet die niet te missen zijn. Eerst kijken we nog even in een door Nederlanders gebouwde kerk. Echt wel te zien trouwens want deze kerk had zomaar in Nederland kunnen staan. Aan de kant van de weg staan wat kleine kraampjes die typisch Indonesische lekkernijen verkopen. De mensen kijken ons aan alsof we net van mars af zijn gekomen en vragen waar we vandaan komen.
We kopen wat van deze lekkernijen en kunnen het niet geloven als we met een tasje vol 13000 Rupia (€ 0.90) moeten betalen. Ik laat Morten nog even terug lopen om nog 5000 Rupia extra te geven voor de kinderen. Wanneer we alles rustig aan het proeven zijn komen de kindjes naar ons toe gelopen om een selfie met ons te maken.
Even verderop vinden we het ziekenhuis. We hopen dat we wat informatie kunnen krijgen en misschien zelfs in de boeken kunnen kijken of Opa Rien er wellicht in staat.
Ook hier worden we van top tot teen bekeken en wordt vriendelijk naar ons geknikt.
De chauffeur legt bij de administratie uit wat ons hier brengt maar helaas, alle documenten worden na 10 jaar vernietigd. Dat we dus bijna 75 jaar terug willen zoeken kan helaas niet. Maar ach wat maakt het uit, we staan hier op de plek waar Opa Rien ter wereld kwam.
We lopen nog een stukje verder om wat foto's te maken en het klinkt alsof er een ambulance aankomt. We zien een hele opstopping met auto's en motoren dus denken dat er daar iets gebeurd is. We komen dichterbij en moeten enorm lachen. Het blijkt de spoorwegovergang te zijn maar deze klinkt dus als de sirene van een ambulance.
Tijdens het kijken naar de trein die voorbij komt word ik aangesproken door een man met een klein meisje. Waar komen jullie vandaan en wat brengt jullie hier vraagt de man vriendelijk? Ik vertel hem dat we de geboorteplaats van mijn schoonvader willen zien en dat we uit Nederland komen. Geweldig toch als alle mensen je daar aankijken en je dus op een niet-toeristische plek bent beland. Ook Bjørn word gevraagd of hij even mee wil lopen. Aarzelend loopt hij naar de overkant en willen ze met hem op de foto. Dit is nou vakantie!
Eenmaal in de auto rijden we nog langs het treinstation om nog een foto te maken.
We zien onderweg nog heel veel militairen bases maar ook veel oude huizen gebouwd door Nederlanders.
Helaas zijn foto's maken van de bases streng verboden maar vanuit de auto hebben we wel het een en ander kunnen filmen.
Met een voldaan gevoel rijden we door naar Bandung. De 3e grootste stad van Java na Jakarta en Surabaya.
Hier blijkt een school te zijn die vroeger dienst deed als klooster (Ursulinen klooster) en waar Opa Rien samen met zijn moeder gelijk na de oorlog is opgevangen samen met andere Indo-Europeanen.
Zijn vader (Opa Jan) was even voor de duidelijkheid er niet bij, aangezien alle mannen gescheiden waren van hun vrouwen en kinderen. Hij lag in Singapore in het ziekenhuis en vocht daar voor zijn leven. Hij zat tijdens de oorlog in een kamp in Singapore en hoefde door zijn erge ziek zijn niet naar Burma om daar aan de Burma Rail te werken. Achteraf gezien is zijn ziek zijn dus zijn redding geweest.
We vinden de school al snel maar het is zondag en er is niemand aanwezig die ons toestemming kan geven om binnen te kijken. Ons wordt aangeraden morgen terug te komen maar ze kunnen niet zeggen of we dan wel binnen mogen kijken. Aangezien het dichtbij is wagen we de kans morgen nog een keer.
Voordat we naar de Anklung school gaan lunchen we eerst bij "De Indische tafel". Dit is een mooi restaurant met een Nederlandse menukaart. Zie foto!We nodigen onze chauffeur uit om mee te eten. We begrijpen dat dit voor hem niet betaalbaar is maar we zeggen hem dat hij onze gast is en neemt de uitnodiging gelukkig aan.
Het eten was heerlijk en uiteindelijk rekenen we incl. drankjes omgerekend €23,- af. Uiteraard hebben we gekozen om de lekkere indische keuken te proeven.
Om 15:30 begint de show bij de Anklung school. De instrumenten zijn gemaakt van bamboe en hebben elk aparte klanken.
Het 1e optreden is met poppen en best wel saai. Bjørn krijgt al aandrang van al het geklingel. Na de poppen komen de kindjes op het toneel en dat ziet er echt betoverend uit. Morten en ik genieten van de hele show en op een gegeven moment worden alle instrumenten met alle verschillende klanken uitgedeeld aan het publiek. We krijgen zo Anklungles en het wordt een super ervaring.
Van de ervaring "enige Nederlander" te zijn was niets meer over aangezien er 2 bussen van een Nederlandse reisorganisatie binnen zaten maar prima dit is dan ook een echte toeristische attractie.
Morten wil nog een Anklung kopen als souvenir en daarna rijden we door naar ons Guesthouse Dago207. Het ziet er prachtig uit aan de buitenkant. Alsof je naar een villa rijdt. Binnen is het ook prachtig en onze familiekamer is voorzien van 2 tweepersoonsbedden.
Veel honger hebben we niet meer dus eten een klein hapje bij de Mc Donalds op de hoek en gaan snel weer terug.
We kunnen terugkijken op een bijzondere dag met een gouden Roobol randje.
