Dag 19: Sanur en Tanah Lot

De dag ziet er tot 15:00u eigenlijk hetzelfde uit als dag 18. Het enige verschil dat we kunnen melden is dat we een dag aan het zwembad op luie bedden hebben i.p.v. aan het strand.

Om 15:00 gaan we douchen en gaan we vervolgens naar de lobby om een taxi te krijgen.

We willen naar Tanah lot. Een tempel in het water en de zonsondergang blijkt er prachtig te zijn.

In de lobby  word ons door het hotel aangeboden om ons erheen te brengen en weer terug voor IDR 400.000 ( ca €27,-). 

Best een hoop bedenk ik, het is dan wel een uurtje rijden maar toch. Bjørn kijkt via de grab app en zit dat er een chauffeur op 3 min afstand is en ons voor IDR 120.000 gaat brengen. 

Wat een afzetterij dus van het hotel. Beledigd kijkt hij wanneer we bedanken om een taxi via het hotel te nemen. Moet wel zeggen dat hoe duurder en luxer de hotels, hoe minder ze voor je doen en hoe meer ze overal voor willen hebben. 

Jammer! Gemiste kans bij Annie! 

Binnen 3 minuten zitten we in de grab wagen en rijden we richting Tanah lot. Waarschijnlijk vanwege de feestdag morgen (independence day) is het flink druk. De man wordt er (incl. wijzelf) niet vrolijk van. We waren op tijd weg gegaan om de zonsondergang niet te missen maar nu zitten we zenuwachtig in de auto te kijken hoe de zon steeds lager gaat staan. 

Gelukkig hebben we nog wat prachtige foto's vanuit de auto kunnen maken maar helaas zien we bij aankomst de zon al onder gaan. We versnellen naar de tempel en daar zien we nog net een rode gloed van de zon.

Dag 18: Sanur

Eigenlijk kunnen we over dag 18 erg kort zijn.

We hebben heerlijk uitgeslapen en genoten van een uitgebreid ontbijt. In vergelijking met gisteren is de zon al volop aanwezig. We zoeken weer een paar bedjes aan het strand en genieten van een boek en het uitzicht over de prachtige zee.

Af en toe lopen we de zee in om een beetje af te koelen. Je ziet aan Morten dat de verveling van het niets doen al een beetje toeslaat. Waar de meeste kids hun ouders moeten overhalen om niet een dag op stap te hoeven, wil Morten eigenlijk elke dag wel cultuur snuiven.

Je hoort hem verder niet wanneer we zeggen een dagje even helemaal niets te willen.

Aan het eind van de middag nemen we een douche en besluiten we weer heerlijk bij Apa Kabar te gaan eten.

We worden daar weer hartelijk ontvangen en bestellen dit keer een Indische rijsttafel.

Na het afrekenen word er zelfs gevraagd of ze ons naar het hotel moeten brengen. Wat een service zeg. We bedanken en zeggen dat we wel te voet kunnen. Zo ver is het niet en een beetje beweging is zo slecht nog niet voor ons.

Dag 17: Sanur

We slapen lekker uit. Al zijn we vroeg wakker, blijven we toch nog even lekker liggen. Om 09:30 gaan we ontbijten. Een uitgebreid buffet met genoeg lekkere dingen. Omdat het erg bewolkt is maken we er een uitgebreid ontbijt van en nemen de tijd.

Daarna zoeken we een heerlijke loungebed aan het strand en gaan we even lekker relaxen.

Rond 12:00u breekt dan toch de zon door en we halen onze handdoeken en badkleding en verblijven de rest van de middag heerlijk aan het strand.

Deze rust hadden we ook wel echt nodig. Morten vermaakt zich met surfplank en een peddel. Het is nogal ondiep en de wind maakt het niet makkelijk voor hem maar hij vermaakt zich goed.

Later gaat hij met Bjørn ook nog even een stukje kanoën.

Om 16:00 u houden we het voor gezien en gaan we lekker douchen. We kleden ons aan en besluiten naar de Sinduh markt te lopen.

Het blijkt 3,8 km lopen zijn en een beetje beweging kunnen we wel gebruiken. Aangekomen bij de markt blijkt het een soort foodhallen in de open lucht te zijn.

We zien iemand iets eten wat er erg goed uitziet. Het blijkt hun specialiteit te zijn. een sizzling chicken. Een hete gietijzeren plaat waar het eten op pruttelt.
Het is met recht een specialiteit en het smaakt prima.



Na het eten lopen we nog een klein stukje langs het strand. We komen een tentje tegen met een Balinees optreden van muziek en dans. We besluiten om koffie te drinken en het optreden te bekijken.
Inmiddels is het ook weer flink gaan waaien aan het strand en koelt het hierdoor ook best af.





Een klein uurtje later lopen we terug langs de winkeltjes en besluiten 2 km voor het hotel dat we wel toe zijn aan een voet/been massage. We laten ons een uurtje verwennen voor het schamele bedrag 3,50 euro p.p. We komen wat met de  meiden aan de praat en begrijpen dat 2 van de 3 meiden nog vrijgezel zijn en 1 vrouwtje van 28 al 3 kinderen heeft in Sulawesi. Ze zal haar kinderen met de kerst weer zien. Geschrokken vragen we waarom ze hier werkt? Omdat ik hier meer verdien dan in Sulawesi. Hier krijgt ze wel 133 euro per maand en op Sulawesi maar 53 euro per maand verdienen.
De meiden krijgen 0,75 cent per uur en werken van 09:00 - 23:00. Ze wonen in de salon want huur kunnen ze niet betalen. Dit is echt uitbuiting zeg!
Na de massage geven we de meiden buiten zonder dat hun baas het ziet nog een tip in de handen en vervolgen onze weg.

De laatste 2 km gaan soepel met ontspannen voeten en benen.

Welterusten!

Dag 16: Terug naar Bali

Wat een nacht! Bjørn lag wakker van 00:45u tot 04:15u en is blij, dat de wekker gaat.
Na het douchen snel aankleden zodat de koffers echt dicht kunnen. Als alles klaar staat, gaan we ontbijten.

Hierna meldt Anja ons aan bij de conciërge, we hebben een paard en wagen nodig om met de koffers naar de haven te komen. Het was ca. 10:00u en we waren nummer 12 op de lijst.. dat wordt spannend.

Uiteindelijk ging het best vlot en om 11:15u stonden we klaar om in te checken voor de boot. Ze waren nog druk bezig met het inchecken van mensen voor de boot van 11:00u die blijkbaar vertraagd zou gaan vertrekken. Om 11:45u horen we dat iedereen die de boot van 12:30u heeft (zoals wij) pas om 12:00u in de rij mogen gaan staan... ehmmm dat is toch al bijna?

De niet zo vriendelijke medewerker drijft een aantal mensen met haast tot wanhoop en wanneer we eindelijk vooraan staan, denken anderen via de zijkant er nog tussen te kunnen komen, we hadden wel horen roepen dat de boot van 11:00u vol zou zitten... toch nog maar proberen. Kunnen we nog op deze boot mee met z'n 3-en i.p.v. met de volgende. We hebben geluk en krijgen een boardingpass.

Als laatsten komen wij aan boord. Bjørn gaat binnen zitten en Anja en Morten vinden een plekje op het dek (ze smeren zich wel even goed in want met die snelheid en wind gaat het verbranden echt hard.) Na 5 kwartier meren we aan in de haven van Padangbai. Nadat we de koffers weer hebben begint het getouwtrek... Taxi boss? Shuttle takes a long time... hierbij de koffers uit je handen trekkend.

Boos roept Rotterdamse Annie dat hij op moet zouten! en we vinden uiteindelijk de shuttlebus. De tijd die we gewonnen hadden door een boot eerder te nemen, raken we kwijt in de lange file waar we in terecht kwamen. Er blijken een aantal teams een tocht van 45 km te marcheren en er staat veel publiek langs de kant... er is geen doorkomen aan (al probeert de chauffeur het nog wel.)

Als we na een uur eindelijk door kunnen rijden, probeert de chauffeur de verloren tijd in te lopen door links en rechts in te halen. Rood licht/ groen licht... voor hem is er geen verschil! Aangekomen in Sanur vraagt hij een ieder waar ze afgezet moeten worden. Wij worden als laatste afgezet bij Puri Santrian. Echt een schitterend complex.

Na een welkomstdrankje en een verkoelend handdoekje worden we naar onze kamer gebracht.



Hier de koffer uitgepakt (we hoeven nu niet meer te verkassen) en het complex gaan verkennen. We lopen langs de zwembaden naar het strand. Er staat aardig wat wind maar we besluiten toch even te gaan relaxen op een loungebedje.























Na een uurtje frissen we ons op en gaan eten. We besluiten te gaan eten bij Apa Kabar. Het is heel erg lekker. Anja en Morten eten Steak met garnalen in knoflooksaus en Bjørn eet heerlijke loempia's en daarna een superlekkere beef rendang!

Voldaan lopen we terug en gaan lekker slapen!

Dag 15: Snorkeltrip Gili's

Om 09:30u afgesproken bij het tentje waar we de trip geboekt hadden dus op tijd ontbeten.
Weer op de fantastische fietsen gestapt en keurig op tijd bij het tentje aangekomen... daar troffen wij helaas niemand aan dus dan maar naar de haven fietsen.

Hier bleek, dat we niet om 10:00u zouden vertrekken maar pas om 10:30u. We hebben dus nog even.
We krijgen de zwemvliezen vast mee en varen met 2 (volle) boten weg. We krijgen een duikbril en een snorkel en gaan op weg naar Gili Meno. Hier ligt mooi koraal en tijdens het snorkelen zien we schitterende vissen. Tevens is hier een gezonken schip uit vervlogen tijden te zien.

De volgende stop is Gili Air, hier zien we naast mooie vissen en murenen ook schildpadden. Sommigen zwemmen een stukje, wat een waanzinnig gezicht is dit zeg! In de boot zien we een behoorlijk aantal mensen die nogal groen en geel kleuren. Het schommelen van de boot terwijl deze stilligt zorgt voor misselijkheid (dit samen met het vermoedelijk binnenkrijgen van zeewater.)
Ook Morten voelt zich niet senang!

De derde stop is de 'voederplaats.' We hadden brood gehaald (op aanraden van de man waar we geboekt hebben) en zodra het brood het water raakte, kwamen er heel veel vissen naar boven om te eten. Morten is nog niet echt lekker en besluit zijn ontbijt te delen met de vissen :-)
Er zaten veel vissen, die zelfs uit je hand aten. Helaas waren het allemaal dezelfde vissen.

Hiermee was het snorkelen ten einde en mochten we bij Gili Air aan wal om bij een tentje wat te eten.



Na het eten voeren we terug en liepen we weer naar onze fietsen. We leveren de fietsen in en gaan ons opfrissen. Ineens begint het te regenen, eerst een beetje maar al gauw regent het echt heel hard.

We besluiten om weer bij het hotel te eten aangezien het zulk drama weer is. We zoeken wat paraplu's en lopen naar het restaurant. Hier staan overal bakken op de grond die het water wat her en der door het dak lekt op moeten vangen. We krijgen een relatief droog plekje en eten wat.

We redden het droog naar de kamer, dankzij onze paraplu's en pakken de koffers weer in. Morgen terug naar Bali voor de laatste 5 dagen van de vakantie.

Dag 14: Gili Trawangan

Vandaag geprobeerd bij te slapen maar dit lukt niet helemaal.... om 06:00u klaarwaker.

Toch blijven liggen en wat later gaan ontbijten. Het ontbijt is goed en erg uitgebreid. 

Na het ontbijt vragen we de conciërge of er nog 3 fietsen zijn. die kwamen gelukkig net terug,

Het zijn oude mountainbikes waar alles wat eraf te slopen is, ook afgesloopt is! Dus ketting op kleinste tandwiel en schakelen is geen optie.... licht is overbodige luxe en de remmen doen het half.

Stuur is niet te verstellen maar zadel wel.. hoewel zadel... een houten plank zit gerieflijker.

Binnen een kwartier zijn we aan de andere kant van het eiland (waar de zandstranden zijn) maar de meeste (lekkere) ligbedden behoren toe aan de hotels en zijn alleen voor gasten. We besluiten ergens wat te gaan drinken om daarna rustig terug te fietsen. Onderweg boeken we een snorkeltrip voor morgen.

We loungen wat aan het strand bij het hotel en na ons opgefrist te hebben nemen we weer een paar fietsen mee. Op aanraden van Bert Bout, gaan we bij Scallywag's eten. Toegegeven, de vis smaakte heerlijk. Ook het saladebuffet was erg uitgebreid en goed.

Dan in het donker terug... da's best een uitdaging zonder licht. Een bel was erg welkom geweest om mensen te kunnen waarschuwen. De kuilen in de weg kon je nu ook niet meer zien dus onze billen en stuit moesten het flink ontgelden.
We gaan op tijd slapen want we moeten morgen bijtijds weer op.

Welterusten allemaal!

Dag 13: Van Ubud naar Gili Trawagan

om 07:30 stond het busje bij het hotel voor de transfer naar de boot. Na nog een aantal andere gasten opgehaald te hebben rijden we in ongeveer een uurtje naar de haven Padangbai. We hadden een beetje het idee dat hij de boot van gisteren wilde halen zo snel reed hij.
Aangekomen in de haven is het een enorme drukte en worden alle koffers gelabeld. Bjørn gaat de tickets van de boot halen en om 10:00 staan we op de pier klaar om op de boot te gaan. De koffers worden overgenomen en op het dek gesmeten. Als dat maar goed gaat.

We nemen plaats op de boot en de boot vaart in ca 5 kwartier naar Lombok. Het laatste stuk duurt eigenlijk nog best lang want de afstand vanaf Lombok tot Gili Trawagan is niet meer zo ver maar we moeten eerst nog mensen afzetten en ophalen bij Gili Air en Gili Meno.


Wanneer we aankomen zien we een prachtig eiland met witte stranden en helder blauw zeewater. Hier gaan we het vast wel uithouden.
De boot meert aan met de punt van de boot naar voren en zo gaan wij en ook de koffers 1 voor 1 van boord. Er zijn wat mannen opgetrommeld om de koffers via het water over te gooien totdat ze op het droge gezet worden. Je moet er snel bij zijn want komt er een golf en je koffer staat er al dan heb je grote kans dat deze nat is.

Gelukkig komen onze koffers droog over en nemen we ze gelijk in ontvangst. We laten al onze koffers en onszelf inladen op een paard met wagen en geven het hotel door. De wegen zijn hier niet anders dan elders dus bonkend en schommelend gaan we het eiland over naar ons hotel. Auto's en scooters zijn hier niet. Het hele eiland is 3 km lang en 2 km breed. Aangezien we aan de andere kant van het eiland zitten (in het rustige gedeelte) zijn we dan ook in een kwartiertje bij ons hotel. Het inchecken loopt wat moeizaam doordat ze morten niet hadden meegerekend.
Nadat we het eindelijk voor elkaar hadden dat ze een bed wilden gaan bijzetten moesten we ze ook nog wijs maken dat we dan wel graag ontbijtvouchers voor 3 personen wilden. Raar idee ook dat kinderen van 13 gewoon willen mee ontbijten.

Snel naar de kamer en ons in onze badkleding hijsen. We lopen naar het strand en gaan eerst even lekker lunchen. De zon schijnt flink maar door de flinke wind is het heerlijk vertoeven.
De rest van de middag en avond blijven we lekker relaxen, kijken we naar de prachtige zonsondergang en gaan we op tijd naar bed. Nu begint het uitrusten.