Dag 18: Sanur

Eigenlijk kunnen we over dag 18 erg kort zijn.

We hebben heerlijk uitgeslapen en genoten van een uitgebreid ontbijt. In vergelijking met gisteren is de zon al volop aanwezig. We zoeken weer een paar bedjes aan het strand en genieten van een boek en het uitzicht over de prachtige zee.

Af en toe lopen we de zee in om een beetje af te koelen. Je ziet aan Morten dat de verveling van het niets doen al een beetje toeslaat. Waar de meeste kids hun ouders moeten overhalen om niet een dag op stap te hoeven, wil Morten eigenlijk elke dag wel cultuur snuiven.

Je hoort hem verder niet wanneer we zeggen een dagje even helemaal niets te willen.

Aan het eind van de middag nemen we een douche en besluiten we weer heerlijk bij Apa Kabar te gaan eten.

We worden daar weer hartelijk ontvangen en bestellen dit keer een Indische rijsttafel.

Na het afrekenen word er zelfs gevraagd of ze ons naar het hotel moeten brengen. Wat een service zeg. We bedanken en zeggen dat we wel te voet kunnen. Zo ver is het niet en een beetje beweging is zo slecht nog niet voor ons.

Dag 17: Sanur

We slapen lekker uit. Al zijn we vroeg wakker, blijven we toch nog even lekker liggen. Om 09:30 gaan we ontbijten. Een uitgebreid buffet met genoeg lekkere dingen. Omdat het erg bewolkt is maken we er een uitgebreid ontbijt van en nemen de tijd.

Daarna zoeken we een heerlijke loungebed aan het strand en gaan we even lekker relaxen.

Rond 12:00u breekt dan toch de zon door en we halen onze handdoeken en badkleding en verblijven de rest van de middag heerlijk aan het strand.

Deze rust hadden we ook wel echt nodig. Morten vermaakt zich met surfplank en een peddel. Het is nogal ondiep en de wind maakt het niet makkelijk voor hem maar hij vermaakt zich goed.

Later gaat hij met Bjørn ook nog even een stukje kanoën.

Om 16:00 u houden we het voor gezien en gaan we lekker douchen. We kleden ons aan en besluiten naar de Sinduh markt te lopen.

Het blijkt 3,8 km lopen zijn en een beetje beweging kunnen we wel gebruiken. Aangekomen bij de markt blijkt het een soort foodhallen in de open lucht te zijn.

We zien iemand iets eten wat er erg goed uitziet. Het blijkt hun specialiteit te zijn. een sizzling chicken. Een hete gietijzeren plaat waar het eten op pruttelt.
Het is met recht een specialiteit en het smaakt prima.



Na het eten lopen we nog een klein stukje langs het strand. We komen een tentje tegen met een Balinees optreden van muziek en dans. We besluiten om koffie te drinken en het optreden te bekijken.
Inmiddels is het ook weer flink gaan waaien aan het strand en koelt het hierdoor ook best af.





Een klein uurtje later lopen we terug langs de winkeltjes en besluiten 2 km voor het hotel dat we wel toe zijn aan een voet/been massage. We laten ons een uurtje verwennen voor het schamele bedrag 3,50 euro p.p. We komen wat met de  meiden aan de praat en begrijpen dat 2 van de 3 meiden nog vrijgezel zijn en 1 vrouwtje van 28 al 3 kinderen heeft in Sulawesi. Ze zal haar kinderen met de kerst weer zien. Geschrokken vragen we waarom ze hier werkt? Omdat ik hier meer verdien dan in Sulawesi. Hier krijgt ze wel 133 euro per maand en op Sulawesi maar 53 euro per maand verdienen.
De meiden krijgen 0,75 cent per uur en werken van 09:00 - 23:00. Ze wonen in de salon want huur kunnen ze niet betalen. Dit is echt uitbuiting zeg!
Na de massage geven we de meiden buiten zonder dat hun baas het ziet nog een tip in de handen en vervolgen onze weg.

De laatste 2 km gaan soepel met ontspannen voeten en benen.

Welterusten!

Dag 16: Terug naar Bali

Wat een nacht! Bjørn lag wakker van 00:45u tot 04:15u en is blij, dat de wekker gaat.
Na het douchen snel aankleden zodat de koffers echt dicht kunnen. Als alles klaar staat, gaan we ontbijten.

Hierna meldt Anja ons aan bij de conciërge, we hebben een paard en wagen nodig om met de koffers naar de haven te komen. Het was ca. 10:00u en we waren nummer 12 op de lijst.. dat wordt spannend.

Uiteindelijk ging het best vlot en om 11:15u stonden we klaar om in te checken voor de boot. Ze waren nog druk bezig met het inchecken van mensen voor de boot van 11:00u die blijkbaar vertraagd zou gaan vertrekken. Om 11:45u horen we dat iedereen die de boot van 12:30u heeft (zoals wij) pas om 12:00u in de rij mogen gaan staan... ehmmm dat is toch al bijna?

De niet zo vriendelijke medewerker drijft een aantal mensen met haast tot wanhoop en wanneer we eindelijk vooraan staan, denken anderen via de zijkant er nog tussen te kunnen komen, we hadden wel horen roepen dat de boot van 11:00u vol zou zitten... toch nog maar proberen. Kunnen we nog op deze boot mee met z'n 3-en i.p.v. met de volgende. We hebben geluk en krijgen een boardingpass.

Als laatsten komen wij aan boord. Bjørn gaat binnen zitten en Anja en Morten vinden een plekje op het dek (ze smeren zich wel even goed in want met die snelheid en wind gaat het verbranden echt hard.) Na 5 kwartier meren we aan in de haven van Padangbai. Nadat we de koffers weer hebben begint het getouwtrek... Taxi boss? Shuttle takes a long time... hierbij de koffers uit je handen trekkend.

Boos roept Rotterdamse Annie dat hij op moet zouten! en we vinden uiteindelijk de shuttlebus. De tijd die we gewonnen hadden door een boot eerder te nemen, raken we kwijt in de lange file waar we in terecht kwamen. Er blijken een aantal teams een tocht van 45 km te marcheren en er staat veel publiek langs de kant... er is geen doorkomen aan (al probeert de chauffeur het nog wel.)

Als we na een uur eindelijk door kunnen rijden, probeert de chauffeur de verloren tijd in te lopen door links en rechts in te halen. Rood licht/ groen licht... voor hem is er geen verschil! Aangekomen in Sanur vraagt hij een ieder waar ze afgezet moeten worden. Wij worden als laatste afgezet bij Puri Santrian. Echt een schitterend complex.

Na een welkomstdrankje en een verkoelend handdoekje worden we naar onze kamer gebracht.



Hier de koffer uitgepakt (we hoeven nu niet meer te verkassen) en het complex gaan verkennen. We lopen langs de zwembaden naar het strand. Er staat aardig wat wind maar we besluiten toch even te gaan relaxen op een loungebedje.























Na een uurtje frissen we ons op en gaan eten. We besluiten te gaan eten bij Apa Kabar. Het is heel erg lekker. Anja en Morten eten Steak met garnalen in knoflooksaus en Bjørn eet heerlijke loempia's en daarna een superlekkere beef rendang!

Voldaan lopen we terug en gaan lekker slapen!

Dag 15: Snorkeltrip Gili's

Om 09:30u afgesproken bij het tentje waar we de trip geboekt hadden dus op tijd ontbeten.
Weer op de fantastische fietsen gestapt en keurig op tijd bij het tentje aangekomen... daar troffen wij helaas niemand aan dus dan maar naar de haven fietsen.

Hier bleek, dat we niet om 10:00u zouden vertrekken maar pas om 10:30u. We hebben dus nog even.
We krijgen de zwemvliezen vast mee en varen met 2 (volle) boten weg. We krijgen een duikbril en een snorkel en gaan op weg naar Gili Meno. Hier ligt mooi koraal en tijdens het snorkelen zien we schitterende vissen. Tevens is hier een gezonken schip uit vervlogen tijden te zien.

De volgende stop is Gili Air, hier zien we naast mooie vissen en murenen ook schildpadden. Sommigen zwemmen een stukje, wat een waanzinnig gezicht is dit zeg! In de boot zien we een behoorlijk aantal mensen die nogal groen en geel kleuren. Het schommelen van de boot terwijl deze stilligt zorgt voor misselijkheid (dit samen met het vermoedelijk binnenkrijgen van zeewater.)
Ook Morten voelt zich niet senang!

De derde stop is de 'voederplaats.' We hadden brood gehaald (op aanraden van de man waar we geboekt hebben) en zodra het brood het water raakte, kwamen er heel veel vissen naar boven om te eten. Morten is nog niet echt lekker en besluit zijn ontbijt te delen met de vissen :-)
Er zaten veel vissen, die zelfs uit je hand aten. Helaas waren het allemaal dezelfde vissen.

Hiermee was het snorkelen ten einde en mochten we bij Gili Air aan wal om bij een tentje wat te eten.



Na het eten voeren we terug en liepen we weer naar onze fietsen. We leveren de fietsen in en gaan ons opfrissen. Ineens begint het te regenen, eerst een beetje maar al gauw regent het echt heel hard.

We besluiten om weer bij het hotel te eten aangezien het zulk drama weer is. We zoeken wat paraplu's en lopen naar het restaurant. Hier staan overal bakken op de grond die het water wat her en der door het dak lekt op moeten vangen. We krijgen een relatief droog plekje en eten wat.

We redden het droog naar de kamer, dankzij onze paraplu's en pakken de koffers weer in. Morgen terug naar Bali voor de laatste 5 dagen van de vakantie.

Dag 14: Gili Trawangan

Vandaag geprobeerd bij te slapen maar dit lukt niet helemaal.... om 06:00u klaarwaker.

Toch blijven liggen en wat later gaan ontbijten. Het ontbijt is goed en erg uitgebreid. 

Na het ontbijt vragen we de conciërge of er nog 3 fietsen zijn. die kwamen gelukkig net terug,

Het zijn oude mountainbikes waar alles wat eraf te slopen is, ook afgesloopt is! Dus ketting op kleinste tandwiel en schakelen is geen optie.... licht is overbodige luxe en de remmen doen het half.

Stuur is niet te verstellen maar zadel wel.. hoewel zadel... een houten plank zit gerieflijker.

Binnen een kwartier zijn we aan de andere kant van het eiland (waar de zandstranden zijn) maar de meeste (lekkere) ligbedden behoren toe aan de hotels en zijn alleen voor gasten. We besluiten ergens wat te gaan drinken om daarna rustig terug te fietsen. Onderweg boeken we een snorkeltrip voor morgen.

We loungen wat aan het strand bij het hotel en na ons opgefrist te hebben nemen we weer een paar fietsen mee. Op aanraden van Bert Bout, gaan we bij Scallywag's eten. Toegegeven, de vis smaakte heerlijk. Ook het saladebuffet was erg uitgebreid en goed.

Dan in het donker terug... da's best een uitdaging zonder licht. Een bel was erg welkom geweest om mensen te kunnen waarschuwen. De kuilen in de weg kon je nu ook niet meer zien dus onze billen en stuit moesten het flink ontgelden.
We gaan op tijd slapen want we moeten morgen bijtijds weer op.

Welterusten allemaal!

Dag 13: Van Ubud naar Gili Trawagan

om 07:30 stond het busje bij het hotel voor de transfer naar de boot. Na nog een aantal andere gasten opgehaald te hebben rijden we in ongeveer een uurtje naar de haven Padangbai. We hadden een beetje het idee dat hij de boot van gisteren wilde halen zo snel reed hij.
Aangekomen in de haven is het een enorme drukte en worden alle koffers gelabeld. Bjørn gaat de tickets van de boot halen en om 10:00 staan we op de pier klaar om op de boot te gaan. De koffers worden overgenomen en op het dek gesmeten. Als dat maar goed gaat.

We nemen plaats op de boot en de boot vaart in ca 5 kwartier naar Lombok. Het laatste stuk duurt eigenlijk nog best lang want de afstand vanaf Lombok tot Gili Trawagan is niet meer zo ver maar we moeten eerst nog mensen afzetten en ophalen bij Gili Air en Gili Meno.


Wanneer we aankomen zien we een prachtig eiland met witte stranden en helder blauw zeewater. Hier gaan we het vast wel uithouden.
De boot meert aan met de punt van de boot naar voren en zo gaan wij en ook de koffers 1 voor 1 van boord. Er zijn wat mannen opgetrommeld om de koffers via het water over te gooien totdat ze op het droge gezet worden. Je moet er snel bij zijn want komt er een golf en je koffer staat er al dan heb je grote kans dat deze nat is.

Gelukkig komen onze koffers droog over en nemen we ze gelijk in ontvangst. We laten al onze koffers en onszelf inladen op een paard met wagen en geven het hotel door. De wegen zijn hier niet anders dan elders dus bonkend en schommelend gaan we het eiland over naar ons hotel. Auto's en scooters zijn hier niet. Het hele eiland is 3 km lang en 2 km breed. Aangezien we aan de andere kant van het eiland zitten (in het rustige gedeelte) zijn we dan ook in een kwartiertje bij ons hotel. Het inchecken loopt wat moeizaam doordat ze morten niet hadden meegerekend.
Nadat we het eindelijk voor elkaar hadden dat ze een bed wilden gaan bijzetten moesten we ze ook nog wijs maken dat we dan wel graag ontbijtvouchers voor 3 personen wilden. Raar idee ook dat kinderen van 13 gewoon willen mee ontbijten.

Snel naar de kamer en ons in onze badkleding hijsen. We lopen naar het strand en gaan eerst even lekker lunchen. De zon schijnt flink maar door de flinke wind is het heerlijk vertoeven.
De rest van de middag en avond blijven we lekker relaxen, kijken we naar de prachtige zonsondergang en gaan we op tijd naar bed. Nu begint het uitrusten.

Dag 12: Cooking class in Ubud

Om 07:00 gaat de wekker. Tussen 08:00 en 08:30 uur worden we opgehaald voor de Balinese cooking class.
Ik besluit wel mee te gaan maar om foto's en filmpjes te maken van mijn mannen. Koken is al niet mijn hobby dus ik geniet wel terwijl mijn mannen de kneepjes van de Balinese keuken leren.

Iets na 08:00 uur staat de chef er zelf en neemt ons mee in zijn auto naar de plaatselijke markt. Er wordt van alles verkocht maar vooral groenten, vis, kip, vlees en heel veel bloemen.



In bali worden veel van deze bloemen geofferd. De vrouwen vlechten van de bladeren van bamboe kleine bakjes en daarin leggen ze bloemen maar ook iets eetbaars. Ze leggen deze op allerlei plaatsen. Heel de straat ligt er vol mee. Ook ligt er vaak een stokje wierook bij.

Wanneer we door de smalle rijen lopen zien we dat de groenten en fruit er heel mooi uitzien. Er ligt geen lelijk stukje tussen. Wat we ook zien is dat de kip, vlees en vis hier totaal niet gekoeld word. Het ligt er gewoon open en bloot. Met deze warmte alles naast elkaar moet er toch wel kruisbesmetting ontstaan. We vragen het aan de kok. Hij stelt ons gerust en zegt dat dit in Europa ook echt niet kan.
Nee nou zeker niet. Hier zou Rob Geus niet vrolijk van worden zeg maar!

We stappen weer in de auto en de volgende stop is een grote farm waar naast de koffie Luwak ook verschillende theeplanten, cacao andere koffie en verschillende kruiden verbouwd worden.






























We krijgen een hele rij met glaasjes thee, cacao en koffie aangeboden die we mogen proeven. Bjørn vind de gemberthee erg lekker. Morten en ik vinden deze te scherp in de keel. De coconut coffee is wel erg lekker. Elke thee die gemaakt is is overigens wel ergens goed voor. Denk bijv. aan cholesterol, bloedsomloop, bij kanker, suikerziekte en noem ze verder maar op.

Bjørn koopt wat gemberthee en vervolgens gaan we weer verder met de auto.

We komen aan in een klein dorp waar de chef woont. Hij zal het goed doen met zijn cooking class want hij woont er schitterend. Hij heeft een groot stuk land samen met een broer en 2 neven. Zelf woont hij er met zijn vrouw en dochter van 19 en zoon van 15. Hij heeft nog een dochter van 25 maar die blijkt al getrouwd te zijn en woont elders. Ieder heeft zijn eigen huis en gezamelijk hebben ze een kleine tempel met offerbeelden staan en ook een gezamelijke plek waar allerlei gelegenheden gevierd worden.

Nadat we zijn kleine puppy (schat een hondje van ca. 8 weken) hebben bewonderd lopen we de trap op naar zijn keuken. Er staan al diverse schalen met kruiden en groenten op tafel. Zijn vrouw komt ons ook begroeten en biedt ons een welkomsdrankje aan.
De mannen krijgen een schort om, gaan hun handen wassen en gaan aan de slag. Bjørn begint voor de basis sjalotjes, knoflook en chili fijn te snijden. Morten ging een prutje fijn maken met een vijzel. Er werd hem verteld niet teveel met zijn gezicht boven de vijzel te komen anders zou hij last van zijn ogen krijgen.








Vervolgens maakt Morten verse pindasaus en Bjørn verse sambal beiden met de vijzel. Het word afgeraden om dit met een blender te doen want dat is de smaak veel minder lekker.
Morten krijgt veel complimenten en word nu benoemd tot master chef en mag de moeilijkere dingen gaan doen. Ze maken verder nog marinade voor de sate, een soep met tonijnballetjes, een curry, tofu en tempeh en als dessert bananendumplings met kokos.



Heerlijk om mijn mannen zo te zien genieten. Ze zijn helemaal in hun nopjes. We hebben geluk dat we maar met z'n drietjes zijn want normaal is het een grote groep.
Wanneer alles klaar is moet alles weer verwarmd worden en moeten de mannen alles netjes opmaken en word alles uitgestald op een speciale tafel en kunnen we foto's maken van al het moois wat er is gemaakt. En dan gaan we eten! Alles word geproefd en smaakt prima. Vooral het toetje valt enorm in de smaak. We krijgen alle recepten mee om thuis nog eens te maken.
Morten krijgt nogmaals complimenten van de chef en zijn vrouw en zo verlaten we trots de cooking class.

De chef zet ons weer bij het hotel af en bedankt ons. Wij bedanken hem voor de geweldige ochtend en nemen afscheid.
Aangezien het pas half 2 is besluiten we onze zwemkleding aan te doen en nog heerlijk te gaan relaxen bij het zwembad. Om 17:00 houden we het voor gezien en gaan we in de lobby genieten van de afternoon Tea.

Eigenlijk willen we nog wel graag een massage en we besluiten om te gaan vragen of er nog plek

is bij de spa vlakbij. Om 18:00 uur kunnen we terecht en we genieten alle 3 van een combinatie massage (balinese-, Lomi-lomi, reflex en deep tissue) van 90 minuten.
Heerlijk hoor we genieten volop en ons lijf voelt weer zacht en ontspannen aan.
Daarna hebben we geen zin meer om naar Ubud te lopen om te gaan eten. We zijn na de massage te moe en nemen een klein hapje in het hotel. We vragen nog even na hoe laat we morgen worden opgehaald om naar de haven gebracht te worden en horen dat dit al tussen 07:00 en 07:30 zal zijn.
Snel dus nog even de spullen inpakken en op tijd naar bed.

We kijken enorm uit naar morgen. Eindelijk mogen we naar Gili Trawangan. Uitrusten en genieten aan het strand op dit zoals iedereen zegt prachtige eiland.

Slaap lekker allemaal!!

Dag 11: Ubud

We slapen lekker uit vandaag en gaan op ons gemak ontbijten.
We kunnen uit diverse ontbijten kiezen en gaan alledrie voor het continental breakfast.

Een vers croissantje en een paar geroosterde bruine boterhammen, wat vruchtensap, koffie of thee en vers fruit. Hierna gaan we wat luieren aan het zwembad. Wat is het heerlijk om na al die drukke dagen even een paar uurtjes te lezen en relaxen bij het zwembad. Morten geniet van het water. Het is wat bewolkt maar wel heerlijk warm. Hierdoor hebben we niet in de gaten dat morten zijn schouders snel rood verkleuren.

Rond 15:00u lopen we naar Monkey Forrest.



We nemen de gisteren gekochte bananen mee in een plastic tasje. Bij de ingang worden we al gewaarschuwd dat we het tasje goed uit het zicht van de apen moeten houden. Bjørn is degene die het tasje moet dragen want wij durven niet meer. De beste manier om een banaan te geven is om je arm uit te steken met de banaan in je hand. Ze springen dan op je arm en lopen via je arm naar je hand. Nou mij niet gezien hoor!



Ik houd de banaan laag voor mij waardoor de aap de banaan zo kan pakken. Tot onze verbazing willen de apen onze bananen niet. Ze hebben in de koelkast gelegen en zijn blijkbaar te koud voor ze.

We lopen wat verder en Bjørn wil een aap een banaan geven en houd de inhoud van de tas achter zich zodat de aap die hele tas niet zou zien. Jammer joh! Hij ziet niet dat er een aap achter hem staat. Opeens voelt hij dat er aan de tas getrokken word en denkt wat is dat en trekt nog eens aan 

de tas. Wanneer hij zich omdraait ziet hij de brutale aap op hem afkomen en van schrik laat hij de tas los. De aap grist de hele inhoud uit de tas en loopt met een hele tros bananen er vandoor. Wel een lachwekkend moment.

Nadat we het hele park gezien hebben lopen we het park uit en bekijken de winkeltjes in Monkeyforrest Road. Na een tijdje zijn we moe en lopen we terug. We eten nog een hapje bij het restaurant vlak bij ons hotel en lopen daarna terug want we willen op tijd gaan slapen.
Morgen is het een spannende dag voor Bjørn en Morten. Ze moeten aan de bak tijdens de Balinese cooking class.

Slaap lekker allemaal!

Dag 10: Dag Java, hallo Bali!

Na een verschrikkelijke nacht met nauwelijks slaap worden we gered door de wekker om 04:15u, niet veel later gevolgd door de huis-imam die ons toeschreeuwde dat we vooral snel moesten opstaan :-)

Beneden aangekomen bleek de taxi nog niet geregeld te zijn maar een belletje van de portier zorgde ervoor dat de taxi er binnen 3 minuten was. Hij probeerde ons nogmaals te laten betalen voor de 3 nachten maar wij waren al redelijk wakker....

De taxirit duurde zo'n 20 minuten. We wisten, dat we de QR-code (waren immers al ingecheckt) moesten scannen binnen, dus Bjørn wilde de Air Asia app vast openen... Maar waar was zijn telefoon toch? SHIT!!! Die ligt nog in de taxi, die alweer weg was!
De customer service belt het hotel om erachter te komen welke maatschappij ons vervoerd heeft. Helaas schijnt in de taxi niets meer te liggen, ook niet in de lobby van het hotel. Bjørn is er goed ziek van en stuurt via zijn Apple watch wel honderd page signalen naar zijn telefoon. Die moet de taxichauffeur dus zeker gehoord hebben. Na het afgeven van de koffers komt een mevrouw van de luchthaven naar ons toe: "Mr. Roobol? You're iPhone had been found and the taxidriver is coming to the AirPort a.s.a.p.! Of de man echt zo eerlijk was of dat de (oudere) man dacht dat hij gevolgd werd aangezien hij bleef piepen laten we in het midden maar de man kreeg het veelvoudige van de rit die we eerder hadden gemaakt als fooi en Bjørn kon weer opgelucht ademhalen en lachen.


   

We drinken op het vliegveld koffie en thee voor de prijs van een goede avondmaaltijd (wat we de dagen ervoor betaalden) en om 07:45u (iets te laat) gaan we aan boord.
Na een rustige vlucht van een uur en 10 minuten landen we op Bali. Hier is het een uur later dan op Java dus het tijdsverschil is nu 6 uur met Nederland.



De taxi naar het hotel doet er ruim een uur over en om 12:45u staan we in de lobby. De kamer komt echt pas om 14:00u beschikbaar want moet nog schoongemaakt worden. We krijgen een verfrissend welkomstdrankje en klooien wat op onze telefoons. Morten pakt zijn zwembroek en kleedt zich om op de wc. Zo, hij kan lekker zwemmen. Om 14:05u vragen we of de kamer al klaar is... 5 minutes, stil cleaning... Om 14:20u krijgen we dan de sleutel en lopen naar ons 'huisje.'

Nou ja huisje, we blijken de family villa te hebben die meer dan ruim opgezet is. Hier houden we het wel 3 nachten uit. We gaan wat zwemmen en lezen en rond 18:00u lopen we naar het centrum van Ubud. Hiervoor loop je langs/door Monkey Forrest (ca. 3 minuten lopen vanaf ons hotel.) Er zitten heel veel makaken langs de weg. Het wordt aangeraden om 

ze of echt te voeren of niets te         doen... Doen alsof je ze te eten wilt geven maakt, dat ze kunnen bijten. 

We lopen wat door het centrum en vinden een tentje waar het etentjes wel wat lijkt. Voorgerecht en hoofdgerecht waren erg lekker. We hadden al gehoord dat Bali wat duurder  is dan Java maar nog altijd is €23,- dan niet duur. We besluiten e.e.a. mee te nemen uit de supermarkt om in de koelkast te zetten. Ook nemen we bananen mee, we gaan morgen naar Monkey Forrest! Beter nu meenemen dan morgen het veelvoudige te betalen voor minder.

       

We lopen door het donker weer langs de apen en hopen dat deze nu wel slapen... We hebben immers een tros bananen in de tas en het is echt heel donker. Gelukkig waren de apen weg.Bij het hotel gaan we buiten nog wat drinken en dan zijn we er wel klaar mee.

Welterusten!