Dag 2: Een lange dag

Gisterenochtend ging om 06:00 u de wekker. We hadden niet veel geslapen omdat het nogal rumoerig was in het hotel. Snel pakken we een douche, doen alles weer in de koffer en om 07:00 u zitten we in de shuttlebus naar Zaventem. De controles zijn megastreng dus we willen er op tijd zijn.
Gisteren toen we met de trein aankwamen wilden we naar buiten maar ook daar werden eerst al je spullen incl jezelf gescand. Raar voelt het wel om hier zo vlak na de aanslagen te zijn en ik merk dat ik toch meer op mijn hoede ben.

Eigenlijk gaat het heel erg snel. Om 07:45 zijn de koffers afgegeven en kunnen we door de paspoortencontrole. We hebben dus nog wel even want het vliegtuig vertrekt pas om 10:20.
Na een koffie en croissant van Starbucks lopen we naar de gate. Uiteindelijk vertrekken we met een half uur vertraging net iets voor 11:00.

Gesetteld met wat films komen we de eerste 5,5 uur goed door. Ik kies weer een lekkere film uit (miracles from heaven) en word betrapt door Bjørn dat ik met natte ogen zit te kijken.
Om 17:30 plaatselijke tijd (+1 uur) komen we aan in Doha Qatar. We kijken even rond en voordat we het weten zitten we in het vliegtuig naar Jakarta. Nu nog 8,5 uur te gaan. Na het avondeten maar gelijk proberen te slapen want als we aankomen is het 07:40 plaatselijke tijd.
Van het slapen komt helaas niets want op het moment dat we net wat wegdommelen komt de stewardess langs dat de seatbelt vast moeten want we hebben flinke turbulentie. Dit gaat zo de hele nacht door. Om 5:00 u komen ze het ontbijt brengen en is iedereen weer wakker.

Toen we netjes om 07:40 waren geland haalden we onze stempel in het paspoort en vervolgens onze koffers. Best spannend als je zelf een chauffeur ter plaatse hebt geregeld. Je moet toch maar afwachten of hij er staat. Gelukkig! Precies zoals afgesproken stond onze chauffeur met auto klaar. Een enorm vriendelijke man die ook wat Engels en zelfs wat woorden Nederlands spreekt.

Onze 1e stop wordt Kampong Makassar. Bjørn zijn vader heeft hier in het kamp gezeten en volgens zeggen blijkt het kamp nog te bestaan. We willen er dus graag heen. De chauffeur rijdt naar de wijk en we weten gelijk waarom het niet handig is om hier zelf te rijden. Wat een drukte zeg. Alles rijdt letterlijk door elkaar. Er staan mensen (met gevaar voor eigen leven) op de weg om jou in te kunnen laten voegen. Als dank krijgen ze via het raam een fooitje. Ja als je geen werk hebt hier creëer je maar werk! De chauffeur vraagt bij een plaatselijk kantoortje of ze weten waar we heen moeten. Het valt op dat eigenlijk niemand weet waar het is. Zou het een hele nieuwe generatie zijn die hier woont?  Een man adviseert ons het na te vragen bij het militair hospital. Als we er naartoe rijden rijden we ook tegen het militaire opleidingsterrein aan. Dit was vroeger het kamp. Er blijken nog wat overblijfselen te staan. Nadat onze vriendelijke chauffeur heeft uitgelegd wat ons bezoek hier brengt vraagt hij ons te gaan zitten. Ze moeten navragen of het mogelijk is. Helaas we treffen het niet want diegene die vandaag de leiding heeft verteld ons dat het nu niet mag en dat we ons eerst moeten melden in Jakarta. Helaas kan dat niet volgens de planning en we zijn iig al blij dat we de plek hebben gevonden. Ons wordt uitdrukkelijk verzocht geen foto's te maken en ondertussen wordt er wel nog een foto van ons gemaakt. We moeten onze gegevens achterlaten en we worden tot bij de auto uitgezwaaid. Hij moet er wel zeker van zijn dat we echt weg gaan. De man vind het erg vervelend voor ons maar moet zich aan de protocollen houden. Uiteraard begrijpen we dat.
Raar idee eigenlijk dat opa Rien hier vroeger woonde en dan niet in al te beste omstandigheden.

We overleggen met de chauffeur en hij besluit naar Bogor te rijden waar ons hotel is. Onderweg komen we langs een park dat vertaald klein Indonesie heet. We zien een aantal tradiotionele huizen van diverse streken. Ook gaan we met een kabelbaantje (onderhoud van dit kabelbaantje is trouwens onbekend) en kunnen zo de eilanden van Indonesie in het klein zien.



We overleggen met de chauffeur en hij besluit naar Bogor te rijden waar ons hotel is. Onderweg komen we langs een park dat vertaald klein Indonesie heet. We zien een aantal tradiotionele huizen van diverse streken. Ook gaan we met een kabelbaantje (onderhoud van dit kabelbaantje is trouwens onbekend) en kunnen zo de eilanden van Indonesie in het klein zien.















Na dit park gaan we nog de botanische tuin bezoeken. Onderweg slaat de enorme vermoeidheid toe en kunnen we alle 3 onze ogen niet meer openhouden. Aangekomen bij de botanische tuin gaan we eerst een hapje eten en kijken daarna rond in de tuin. Mooie bomen en planten alleen jammer dat de plaatselijke bevolking zoveel troep achterlaat.
De chauffeur rijdt ons nog even langs het presidentieel verblijf en daarna rijden we naar het hotel.
We nemen een heerlijke douche en gaan nog een klein hapje eten. Aangezien het heel hard regent besluiten we in het hotel even iets te eten. Nu lekker snel slapen want morgen weer vroeg op om naar Bandung te rijden.