Anja en Bjørn zitten samengeprakt en Morten gaat op schoot. Gaandeweg denken wij, dat de man toch wel spijt heeft van zijn keuze en kreunend en steunend komen wij maar net op tijd om 08:00u aan bij viaviaJogja. Onze gids (Wiwi?) staat ons al op te wachten en overhandigt ons een flesje water. Geen overbodige luxe, blijkt later.
We zullen eerst een stukje door het drukke verkeer moeten fietsen en ons wordt aangeraden om dit achter elkaar te doen. Later in de dorpjes kunnen we wel naast elkaar fietsen. De eerste stop is een 'life bank.' De boeren snappen alle administratieve rompslomp van de banken niet en daarnaast betalen ze rente om hun geld bij een bank achter te laten, en zo beleggen ze hun geld dus in vee.
Als ze geld nodig hebben voor een feest, begrafenis o.i.d. dan verkopen ze bijv. een koe om zo aan het benodigde geld te komen. In september is er blijkbaar een feestdag en wanneer ze dan hun vee verkopen is het een stuk meer waard. Waar een koe normale waarde van IDR 15.000.000 (€1000,-) heeft is deze zelfde koe in september IDR 22.500.000 (€1.500,-) waard
Wiwi vertelt, dat de bewoners het erg leuk vinden als je ze groet en inderdaad... Brede glimlachen van jong tot oud vallen ons ten deel wanneer we iedereen die we passeren vriendelijk groeten. Onbetaalbaar!
We rijden langs rijstvelden en zien de boeren daar aan het werk. Het is hard werken voor
IDR 50.000,- (€3,35)per dag en als ze klaar zijn moeten ze dus nog een andere baan hebben om nog een beetje leefgeld te hebben.
We passeren een man en vrouw die rijst laten drogen op hun erf.
Na een paar jaar is het land verzadigd en kan er geen rijst meer verbouwd worden en wordt het slijk gebruikt om bakstenen te maken. Er zit een man 8 uur per dag op zijn hurken en maakt dan zo'n 300 bakstenen. Na 3 dagen drogen worden ze gebakken in de 'oven' of wat daar voor door moet gaan. Om bakstenen rood te kleuren, wordt het afval van de teak bomen gebruikt. Morten mag ook proberen om 8 bakstenen te maken en dat was nog best moeilijk! Hij schrijft zijn naam in de stenen en deze zullen ook gewoon verkocht worden!
We rijden weer verder en de volgende stop is een tempeh fabriek. Dit is een initiatief van de regering om vrouwen aan het werk te krijgen. De 'fabriek' wordt gerund door louter vrouwen. De sojabonen komen wel voor in Indonesië maar deze bevatten teveel vocht. Vandaar dat ze geïmporteerd worden vanuit de VS. De bonen worden gemengd met gist in poedervorm en ingepakt in bananenbladeren (dat is alom voorhanden.)
WiWi vraagt of ze wat voor ons klaar moet maken en we hebben eigenlijk best trek. We krijgen gefrituurde tempeh, een loempia gevuld met groenten en een zoete traktatie gevuld met kokos. Was erg smakelijk.
We rijden weer verder en komen nu dichterbij de rijstboeren in het veld. Er wordt gevraagd of wij eens willen proberende de rijst van de planten te scheiden. Graag zelfs! Vanwege de regen was de sawah vrij nat en gingen de boeren eerst voor ons een pad aanleggen door de rijstplanten (althans het afval) in bosjes neer te leggen zodat wij droog over zouden komen. Leuk om mee te maken en we bedanken de boeren hartelijk en geven uiteraard wat rupiah's.
De laatste stop is de kroepoek fabriek. Een aantal mannen maken de kroepoek in een snikhete schuur. Binnen no-time zijn wij doorweekt maar erg leuk om te zien hoe ze dit doen (in een heel hoog tempo.)
We proeven wat kroepoek en bemerken, dat we nog wel wat water kunnen gebruiken. Bij een winkeltje in de buurt kopen we snel wat koude cola en water en kunnen er weer even tegen.
Op de terugweg moeten we weer wat drukke wegen oversteken en zijn rond 12:30u terug bij viaviaJogja. Wat een super ervaring weer. Donderdagavond hadden we hier heerlijk gegeten dus we besluiten de lunch hier te genieten. Ook dit smaakte weer heerlijk. We hadden ons aardig ingespannen op de fiets dus hadden we ook wel een toetje verdiend. He bah, wat lekker! Bij afrekenen blijkt, dat ze de toetjes niet berekend hebben. We attenderen ze hierop en we worden uitvoerig bedankt.
Terug naar het hotel nemen we maar 2 becak's. Deze willen nog wat verdienen en proberen overal te stoppen waar toeristen geld uit de zak geklopt kan worden. Het Thaise 'no stopping, no shopping' komt weer bovendrijven....
We laten ons afzetten bij de plaats waar we een dag eerder wat was gebracht hadden en lopen terug naar het hotel. We relaxen wat op de kamer en pakken de koffers zover als mogelijk in, de wekker wordt gezet op 04:15u en taxi is besteld om 05:15u.
Slaap lekker allemaal!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten