Om 09:00 u hebben we afgesproken met de tourguide van Dindin Tours. Van tevoren hebben we al kunnen genieten van wat toast met jam en een kopje thee.
Blij dat we geen rijst hoeven te eten bij het ontbijt. Als de tourguide aankomt verteld hij dat er wat wijzigingen zijn. We gaan nl niet zwemmen in de rivier van de green valley maar bodyraften in de green canyon. Anja krijgt een ongemakkelijk gevoel en vraagt de guide of het gevaarlijk is. Savety First lady! Always! Als ik iets niet wil hoeft het echt niet. I don't going to push you lady. Nee fijn ik ben nu echt gerust gesteld. NOT.
Maar goed wat avontuur is ook wel leuk en we hebben ook nog een puber bij ons die het wel leuk lijkt. OK we doen het. Om 10:00u worden jullie per scooter gehaald. Ik achterop bij Bjørn en Morten bij de Guide achterop. Ik druk hem nog wel even op het hart dat ik een enorm belangrijk bezit toevertrouw aan hem. We go slowely lady.
Als we bij het kantoortje van Dindin tours aankomen staat er nog een hele groep te wachten. Ik word er niet echt rustiger van wanneer de leeftijd van de rest van de groep tussen de 22 en 25 jaar blijkt te zijn. Als ik zie hoe behendig ze met hun scooter omgaan, totaal geen notie van gevaar. Gelukkig maar dat ouders niet alles van hun kinderen hoeven te zien bedenk ik mij. Zonder helm zie je er tenslotte leuker uit op de foto die je onderweg tijdens het rijden maakt. Zolang het nog niet dreigend word besluit ik mijn moederlijk advies maar voor mij te houden.
Het ritje per scooter duurt een uur. Dat is best lang en vooral als je niet over een geasfalteerde weg rijdt, door letterlijk voortuinen te rijden, gaten in de weg tegenkomt dus dat je continu van links naar rechts slingert om de gaten te ontwijken. Over een hangbrug van bamboe gemaakt moet rijden. En als je midden op de brug stil staat zegt de tourguide oh vergeten te zeggen maar we moeten om en om over de brug anders is het te zwaar voor de brug. Fijn joh! Dat weten we dan voor de terugweg mochten we ooit zover komen.
Wanneer we eindelijk aankomen weet ik niet hoe ik van de scooter af moet komen. Ik dacht dat ik genoeg zitvlees had maar jeetje alles deed pijn. We hadden het advies gekregen om een droog setje kleding mee te nemen aangezien we nat konden worden. We hadden zwemkleding aan en een korte broek met shirtje. We krijgen allemaal een zwemvest, knie en scheenbeschermers, een helm en waterschoenen en onze andere spullen laten we achter. Telefoon om foto's te maken beter niet meenemen zeggen ze. Het kan namelijk nat worden. Morten was zijn sd kaart vergeten voor zijn gopro maar gelukkig hadden 2 Nederlandse meiden een gopro mee en beloofden de beelden via de mail te delen.
Tijdens het wachten om te vertrekken stellen we ons aan elkaar voor. Daan uit Tilburg is leraar maar sinds sept 2015 al aan een wereldreis bezig en zal in okt weer naar huis gaan. 1 Nederlands stel waarvan de jongen ook al een tijdje aan het reizen is en zijn vriendin nu over is gekomen en ze tot okt nog samen reizen. De 2 Nederlandse meiden zijn hier net als wij ook 3 weken en dan nog 2 jongens uit Zwitserland die 3 weken rond reizen.
Mam zou je verdrietig zijn als ik dit later ook ga doen vraagt Morten? Ja jongen, mama zou je heel erg missen maar als je dit graag zou willen en je krijgt de kans moet je het zeker gaan doen. Zo'n avontuur gun je toch iedereen!
Ok we gaan op pad. Nu nog bij de rivier komen. In een pick-up truck worden alle 12 mensen + tourguides ingeladen. Gelukkig mag moeders voorin plaats nemen. Met een pick-up door de jungle rijden is best pittig dus achterin zaten ze dan ook niet echt comfortabel.
Wanneer we stoppen moeten we nog een stukje lopen (lees kruip door sluip door en klimmen) totdat we de rivier zien. We springen in het water en laten ons rustig de rivier afdrijven. Inmiddels hebben zich 4 geoefende bodyrafters aan de groep toegevoegd om ons te begeleiden.
Oh hemels is het hier zeg! Prachtig dat heldere water en al het groen om je heen. Er hangen lianen naar beneden in het water waarbij je jezelf afvraagt wanneer Tarzan tevoorschijn komt. Af en toe moeten we het water uit en klimmen we over rotsen heen om weer verder te kunnen.
Ze laten ons zien hoe we van de rotsen in het water moeten springen en hoe we moeten blijven liggen om veilig naar het volgende punt te komen. Door de sterke stroming ga je vaak kopje onder en heb je totaal geen controle meer over jezelf maar het is wel erg gaaf. De groep is wel heel leuk met elkaar en we helpen elkaar waar nodig. We komen op een punt waarbij je van ca 5 meter naar beneden moet springen en gelijk door het water word meegezogen. Ik bedank en loop iets verder met iemand die mij begeleid naar een lager punt. Mijn stoere mannen (zelfs Morten met zijn hoogtevrees) wagen de sprong. Echt super stoer dat ze het doen. Op een gegeven moment hebben we een lang stuk sterke stroming en de man roept "sleep sleep" ( hij bedoeld daarmee plat liggen alsof je slaapt) maar om de 1 of andere reden kreeg ik mijzelf niet de positie en kwam met mijn voet vast te zitten tussen 2 rotsen die in het water lagen. Door de sterke stroming word je lijf verder getrokken en dus verloor ik mijn schoen en haalde mijn voet open.
Toen we bij een punt konden rusten zag ik dat die voet gelijk blauw werd maar gelukkig kon ik er nog op staan.
Na een korte pauze op een stukje waar we met zijn allen konden rusten gingen we weer verder. Ons was verteld dat we straks nog in de "wasmachine" zouden gaan. Aangekomen bij die kolk bedankten we met z'n 3-tjes (we waren immers niet meer vies dus een wasmachine was overbodig) en keken toe hoe een aantal waaghalzen de sprong waagden. Toen we het zagen waren we blij dat we de sprong niet hadden gewaagd. Het laatste stuk drijven we rustig verder onder watervallen door en genieten weer van de prachtige natuur om ons heen.
We worden nadat we onszelf hebben verlost van helm etc. opgepikt door een bootje. We merken dat we enorm afkoelen en willen ons zsm opwarmen in het zonnetje. Ook merk je hoe vermoeiend het was en dat je lijf echt moe is.
Terug aan de kant deden we snel iets droogs aan en konden we aanschuiven voor een overheerlijke lunch.
Inmiddels was het 17:00 en moesten we nog een uur terug rijden. Bedenkend dat het hier rond 18:00 u echt donker is vonden we het prima om te gaan.
De weg terug was al even rot net als de heenweg. Onderweg in the middle of nowhere naast een huisje stopte Bjørn zijn scooter ermee. De man uit het huis kwam kijken want de groep (op 1 scooter na) had nog niet in de gaten dat wij gestopt waren. Benzine op! Aangezien de metertjes op de scooter niet werkten konden we dat ook niet zien.
Het hele gezin aan het lachen en daar stonden we. Inmiddels kwam de guide ook weer erbij en babbelde wat met de mensen van het huis. Er werd een fles scooterbenzine gehaald, geld betaald en verder konden we. HAHA moeten wij weer hebben. Kun je in NL naar het eerstvolgende benzinestation gaan lopen. Hier haal je het gewoon bij het eerstvolgende huis.
Wanneer we terug komen is het al donker. We nemen afscheid van de groep en we wisselen e-mailadressen uit voor het beeldmateriaal.
Daar komen we erachter dat we al onze natte spullen hebben laten liggen. En nu?
We overleggen het met de tourguide en hij gaat bellen. Vanavond komen ze het brengen in jullie hotel. Later begrepen we dat de auto een uur heen en een uur terug moest rijden daarvoor. Zonder enige moeite hoor! Beschamend nemen we de spullen in ontvangst en geven we de man een goede tip!
Ondertussen hadden we lekker kunnen douchen en heerlijke saté gegeten bij een tentje aanbevolen door onze chauffeur. Bjørn en Morten hebben gelijk indruk gemaakt omdat we ieder 10 stokjes saté hadden besteld en de mannen later nog een keer ieder 10 stokjes hadden besteld. Ze werden raar bekeken toen ze vroegen of we het mee wilden nemen en Bjørn bedankte en zei; nee hoor we eten het hier op.
Gekke, dikke Belanda's werden we vast nu genoemd door de mensen daar.
Terug in het hotel kunnen we nog maar aan 1 ding denken en dat is slapen met ons pijnlijk vermoeide lijf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten