Dag 5: Transfer Pangandaran met stop bij Chang Kuan en Kampong Naga

Om 05:00u worden we wederom gewekt voor het ochtendgebed maar gelukkig kunnen we nog een half uurtje blijven liggen voordat onze wekker gaat. Na het douchen en spullen inpakken zitten we om 07:00 u in de auto. 

De 1^e stop  is chang kuang om 09:30u. We worden eerst voorgesteld aan onze gids (Dede) en daarna per paard en wagen door het dorp gereden naar de rivier. Echt een super ervaring maar door de hobbelige weg hadden we soms het idee dat we om zouden vallen. Het uitzicht is echt prachtig. We kijken uit over de rijstvelden en als we langs wat kinderen komen roepen ze allemaal “Hello”. Superschattig. Aangekomen bij de rivier worden we op een bootje gezet gemaakt van bamboe. 
Het is gewoon een enorm vlot met een hout bankje erop. Het uitzicht hier is wederom prachtig. Na aankomst op het eiland laat de gids die overigens ook leraar is op een basisschool ons zien hoe de groei van de rijstplanten gaat en hoeveel werk de boeren hieraan hebben. Alles gaat hier letterlijk nog met de hand en het is megazwaar werk. De groei van de rijstplanten duurt vanaf zaaien tot het oogsten 4 maanden.In gebieden waar er voldoende water is (om de jonge planten van continu water te voorzien) worden 3 oogsten per jaar gedaan en waar het water schaars is 2 oogsten per jaar.

We lopen verder en komen aan in een speciaal dorp waar nageslacht woont van Sultan Arif. Na zijn overlijden hebben ze ter nagedachtenis aan hem een dorpje (kampong) gebouwd van 6 huizen (de sultan had 6 dochters) en een moskee (de sultan had 1 zoon.) Er wonen in die 6 huizen 22 mensen (die staan symbool aan de sultan zijn 22 kleinkinderen.) Er leven altijd 22 mensen in die huizen. Nooit meer of minder. Als een van de ouders in de huizen komen te overlijden komt de oudste dochter terug in dit huis. Mocht de andere ouder ook komen te overlijden dan mag de man van die oudste dochter erbij komen wonen. Wanneer de vrouw een kind baart moet er een ander kind van een andere familie in die huizen het dorp verlaten. Ze leven daar trouwens erg sober. Ze worden onderhouden door de overheid maar gingen niet naar school, hoefden niet te werken maar hebben ook geen tv, radio of dergelijks. Tegenwoordig mogen ze wel lessen volgen in het dorp omdat het leven anders (wanneer ze het dorp moet verlaten) te moeilijk wordt om in levensonderhoud te voorzien. Als tegenprestatie voor de moderne invloeden moeten ze mediteren om hun geest weer te reinigen. Inmiddels woont er de 8^e generatie van de Sultan en de oudste vrouw is 104 jaar. Zie foto!Geweldige ervaring weer. We gaan nog even bij de boeddhistische tempel kijken(gebouwd in de 8^e eeuw!) om vervolgens weer terug te gaan. 

De gids vraagt ons of wij bij zijn school willen kijken en dit slaan wij uiteraard niet af. Wat is er nou mooier om een kijkje te nemen bij het echte leven in Indonesië. We lopen naar een binnenplaats waar de school ligt. De lokalen zijn helaas leeg en de man excuseert zich. Hij hoorde van een leerling dat ze die middag allemaal vrij hadden omdat de leraren naar een meeting moesten. Jammer dus dat we de kinderen niet aan het werk zien maar dit is al prachtig genoeg om de lokalen te bekijken.


Ook hebben ze een kantine waar de kinderen iets te eten of te drinken kunnen kopen. Het kleine hokje met een gasstel mag echter geen naam hebben zo klein is het.

Wanneer ik om het hoekje een klein meisje op de grond zie zitten met een nog kleiner meisje op schoot met het hoofdje tegen haar borst aan vraag ik aan de leraar of het wel goed gaat met deze meisjes omdat ze er zo innig bij zitten maar ook zo zielig kijken. De leraar verteld dat hij altijd tranen in zijn ogen krijgt van deze meisjes. Het is een studente van hem en is 10 jaar. Haar ouders zijn zo arm dat ze heel de dag moeten werken. Het werk dat ze doen is plastic verzamelen boven op de berg waar al het afval wordt gestort van o.a. de restaurants. Het meisje moet na school altijd op haar zusje passen omdat de ouders door moeten met werken. We hebben geen foto van ze gemaakt omdat we ze echt te zielig vonden maar we hebben ze na dit verhaal wel wat geld toegestopt. Er kon een klein lachje vanaf toen we naar ze lachten en zwaaiden terug naar ons toen we wegliepen en zwaaiden naar ze. Wat een ontroerend moment.

De rit ging verder, stoppen af en toe voor een foto en na een klein uurtje kwamen we bij Kampong Naga. 



. 
Dit is een traditioneel dorpje met 113 woningen die volledig uit hout bestaan. Het dorpje heeft 306 inwoners en is te bereiken d.m.v. 439 treden naar beneden… Dat vonden onze kuiten niet zo leuk na de wandeling naar de krater. 

Uiteraard moest hier ook een gids mee en hij vertelde heel trots over het leven in zijn dorp. Hier is ook geen elektriciteit maar hij had wel een mobiel! Deze kon hij opladen in het wachthuisje van de gidsen.

Hij verteld, dat dus ook al het werk met de hand wordt gedaan. Hard werken daar in die Kampong. Ook laat hij vol trots zijn huis zien, waar hij samen met zijn moeder woont. Die lag op bed dus hebben wij niet gezien. Ze riep wel naar hem, dat hij zijn kamer niet mocht laten zien… die was niet schoongemaakt :-)

Er stonden geen meubels in huis, men zit op de grond. De keuken zag er gevaarlijk uit met een houtgestookte stoof. Het hout erboven was ook helemaal zwartgeblakerd. De lampen die gebruikt worden branden niet op lampolie maar op benzine. 

 



Terug bij de auto geven we uiteraard een fooi aan de gids en voordat we verder rijden besluiten we daar gelijk te lunchen. 

De tocht zou nog zo’n 4 uur duren maar incl. een koffie-break duurde het allemaal wat langer. Om 19:00u kwamen we aan in het hotel en na het inchecken namen we afscheid van onze gids Jaelani. 

We zoeken contact met DinDin Tours voor de excursie die we morgen bedacht hadden. Er zou gelijk iemand aankomen en nog geen 10 min later kwam een medewerker aanrijden. We hebben de green canyon tour geboekt en worden woensdag om 09:00u opgehaald.

Aan het strand wat gegeten, helaas weinig uitzicht want vanaf een uur of 18:00u is het pikkedonker.